سوره تَوبَه (9) آیه 123
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَ لْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ ﴿۱۲۳﴾
ای ایمانآوردگان، با انکارورزانی بجنگید که به شما نزدیک اند [و سرِ جنگ دارند(1)]؛ آنان باید که در شما قاطعیت احساس کنند؛ و آگاه باشید که خدا با پرواپیشگان است.
صفحه
207
سوره
تَوبَه (9)
آیه
123
1
برای توجیه افزوده به آیات 8 و 9 ممتحنه(60) توجه فرمایید.
سوره تَوبَه (9) آیه 124
وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إِيماناً فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ﴿۱۲۴﴾
هر گاه سورهای نازل شود، پارهای از دورویان [از روی انکار به دیگران] میگویند: این سوره ایمان کدام یک از شما را فزونی بخشید(1)؟ ولی کسانی که اهل ایمانند، در حالی که شادمانند بر ایمانشان بیفزاید(2).
صفحه
207
سوره
تَوبَه (9)
آیه
124
1
به آیه 45 اسراء(17) توجّه فرمایید.
2
این معنی را در مورد هدایتیافتگان در آیات 2 انفال(8) و 17 محمّد(47) ملاحظه فرمایید.
سوره تَوبَه (9) آیه 125
وَ أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُونَ ﴿۱۲۵﴾
امّا بیماردلان را بر پلیدی [و انکار]شان افزود(1) و به حال انکار جان سپردند.
صفحه
207
سوره
تَوبَه (9)
آیه
125
1
این مفهوم به بیان دیگر در نیمه دوم آیه 26 بقره(2) و آیه 82 اسراء(17) نیز آمده است.
سوره تَوبَه (9) آیه 126
أَ وَ لا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ فِي كُلِّ عامٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لا يَتُوبُونَ وَ لا هُمْ يَذَّكَّرُونَ ﴿۱۲۶﴾
آیا نمیبینند که در هر سال، یک یا دو بار مورد آزمون قرار میگیرند؟ ولی نه توبه میکنند و نه پند میپذیرند(1)
صفحه
207
سوره
تَوبَه (9)
آیه
126
1
اصل کلمه «یذَّکرون»، «یتَذَکرون» است.
سوره تَوبَه (9) آیه 127
وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ ﴿۱۲۷﴾
و هر گاه سورهای نازل شود، پارهای از آنان به یکدیگر اشاره میکنند که: آیا کسی متوجّه شما هست؟ آنگاه [آهسته از مجلس پیامبر] بازمیگردند؛ خدا دلهایشان را [از حق] منصرف ساخته است، زیرا گروهی هستند که درنمییابند.
صفحه
207
سوره
تَوبَه (9)
آیه
127
سوره تَوبَه (9) آیه 128
لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ﴿۱۲۸﴾
رسولی از [میان] خود شما به سراغتان آمده است که رنجهای شما بر او گران میآید، بر [هدایت] شما اصرار دارد(1) و نسبت به مؤمنان رئوف و مهربان است.
صفحه
207
سوره
تَوبَه (9)
آیه
128
1
به آیه 6 کهف(18) توجّه فرمایید.
سوره تَوبَه (9) آیه 129
فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ﴿۱۲۹﴾
[با این حال] اگر روی برتافتند، بگو: خدا مرا بس، معبودی جز او نیست؛ تنها بر او توکّل کردهام(1) و اوست صاحباختیار عرش بزرگ.
صفحه
207
سوره
تَوبَه (9)
آیه
129
1
معنای توکّل انجام وظیفه خدایی و سپردن نتیجه آن به خداست، بدون هیچ نگرانی و اضطراب از آینده؛ به آیه 122 آلعمران(3) که همین معنی را میرساند، توجه فرمایید.