سوره تَوبَه (9) آیه 55
فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ ﴿۵۵﴾
[فراوانی] اموال و فرزندانشان تو را به شگفتی نیاورد(1)؛ خدا میخواهد آنان را به همین [وسیله] در زندگی دنیا به رنج افکند و در حال انکار جان سپرند(2).
صفحه
196
سوره
تَوبَه (9)
آیه
55
1
معنی و مفهوم این بخش از آیه در آیه 131 طه(20) نیز آمده است.
2
به آیات 178 آلعمران(3) ، 182 و 183 اعراف(7) و 44 و 45 قلم(68) در مورد تباهی تدریجی انسانهای نابهنجار توجّه فرمایید.
سوره تَوبَه (9) آیه 56
وَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنَّهُمْ لَمِنْكُمْ وَ ما هُمْ مِنْكُمْ وَ لكِنَّهُمْ قَوْمٌ يَفْرَقُونَ ﴿۵۶﴾
به خدا سوگند یاد میکنند که از شما هستند، و[لی] از شما نیستند(1)، بلکه گروهی هستند که [از کشته شدن در جنگ] وحشت دارند.
صفحه
196
سوره
تَوبَه (9)
آیه
56
1
به آیه 14 بقره(2) توجّه فرمایید.
سوره تَوبَه (9) آیه 57
لَوْ يَجِدُونَ مَلْجَأً أَوْ مَغاراتٍ أَوْ مُدَّخَلاً لَوَلَّوْا إِلَيْهِ وَ هُمْ يَجْمَحُونَ ﴿۵۷﴾
اگر پناهگاه یا [یکی از] غارها(1) یا گریزگاهی [برای فرار] بیابند، شتابان به آن روی میآورند.
صفحه
196
سوره
تَوبَه (9)
آیه
57
1
مغارات: جمع مَغاره: غار.
سوره تَوبَه (9) آیه 58
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ ﴿۵۸﴾
و بعضی از آنان در [نحوه تقسیم] کمکها از تو عیبجویی میکنند؛ اگر به آنان [سهمی] بدهند، راضی خواهند شد و اگر ندهند، به خشم درمیآیند.
صفحه
196
سوره
تَوبَه (9)
آیه
58
سوره تَوبَه (9) آیه 59
وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ ﴿۵۹﴾
[چقدر بهتر بود] اگر به آنچه خدا و رسولش به ایشان عطا میکنند، خرسند میشدند و میگفتند: [لطف] خدا ما را بس و خدا و رسولش از افزونبخشی خود [باز هم] به ما عطا خواهند کرد؛ تنها به خدا گرایش [و امیدواری] داریم.
صفحه
196
سوره
تَوبَه (9)
آیه
59
سوره تَوبَه (9) آیه 60
إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ وَ الْعامِلِينَ عَلَيْها وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِي الرِّقابِ وَ الْغارِمِينَ وَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ فَرِيضَةً مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿۶۰﴾
کمکهای مالی تنها برای نیازمندان و بینوایان و کارگزاران آن است و [نیز] کسانی که دلجویی میشوند و در [راه] آزاد کردن گرفتاران(1) و خسارت دیدگان و واماندگان و [هرگونه هزینه] در راه خداست، به عنوان فریضهای از جانب خدا؛ و خدا دانایی است فرزانه.
صفحه
196
سوره
تَوبَه (9)
آیه
60
1
معنی تحتاللفظ آن «در گردنها» است ولی منظور آزاد کردن هر کسی است که به نوعی گرفتار باشد.
سوره تَوبَه (9) آیه 61
وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ﴿۶۱﴾
پارهای از آنان پیامبر را میآزارند و میگویند: خوشباور است(1)؛ بگو: توجّه او به صحبتها به نفع شماست؛ به خدا ایمان دارد و [گفتار] مؤمنان را تصدیق میکند و رحمتی است برای مؤمنینِ شما؛ و کسانی که رسول خدا را میآزارند، مجازاتی دردناک [در انتظار] دارند.
صفحه
196
سوره
تَوبَه (9)
آیه
61
1
واژه «اُذُن» به معنی گوش است ولی منظور آدم خوشباور و دهن بین است. نامیدن انسان به عضو شنوایی اذن و عضو بینایی (عین) به ترتیب برای مبالغه در مورد خوشباوری و جاسوسی است.