تفسیر «در منثور» درباره واژه «عصر» در این آیه گفته است زمان پیش از مغرب است. قرینه قرآنی بر درستی این نظر این است که سوره عصر در کنار سوری قرار گرفته که در آغازشان به اوقات مختلف شبانه روز سوگند یاد شده، مانند: «والفجر، والضحی، واللیل» و طبیعی است که در پی این سوره‌ها گفته شود «والعصر» به معنی بخش دیگری از اوقات شبانه روز.

منظور اکثریت انسانهاست نه همه؛ به آیه 48 انعام(6) توجّه فرمایید؛ آیه بعد هم مؤید آن است.

موارد و شرایط خسران را در آیات 31 انعام(6) ، 9 اعراف(7) و 65 زمر(39) ملاحظه فرمایید. عامل اصلی خسران، گذشت زمان عمر به بیهودگی است و موارد پیشگیری از زیان و سودمند شدن را در آیات 29 فاطر(35) و 10-13 صف(61) ملاحظه فرمایید.

به آیات 35 کهف(18) ، 25-27 دخان(44) و 28 و 29 حاقه(69) توجّه فرمایید.

این بیان کنایه از عظمت موضوع مورد بحث است.

به آیه 13 فرقان(25) توجّه فرمایید.

عمد: جمع عمود: ستون.

منظور سپاه ابرهه است که قصد نابودی کعبه را داشت.

«ابابیل» جمع مکسری است که مفرد آن به کار نمی‌رود.

«سجّیل» مُعرب «سنگ گل» فارسی است که گاف در زبان عربی تبدیل به جیم شده است.

شادروان دکتر یداللّه سحابی، قرآن پژوه و زمین‌شناس برجسته، طی توضیحات تفسیری مفصل خود در مورد این سوره در جلسات تفسیر خصوصی، بلایی که سپاه پیلداران را از میان برد، ناشی از بمب آتشفشانی می‌داند که سنگهای آن در آن منطقه هنوز هم باقی است؛ واللّه اعلم.